Maanlandingsleugen

0
moonlanding

Foto: Eric Kilby/Wiki Commons

De Amerikanen hebben de wereld bedrogen met hun maanlandingen. Spektakelstukjes waren het, opgenomen in een aardse woestijn, scènes die tussen juli 1969 en december 1972 werden opgedist als heldhaftig ruimteavontuur. En dat zes keer achter elkaar. Hoe kregen ze die nepvertoning zo netjes verbeeld? Filmregisseur Stanley Kubrick hielp een handje. Dit stellen complotdenkers.

De argumenten die ze aanvoeren zijn legio: foto’s kloppen niet, de straling onderweg overleeft geen mens, de temperatuur op de maan is te heet of te koud om het er levend van af te brengen, de maanlander steeg op zonder vlam uit de pijp en de Amerikaanse vlag wapperde op een lucht- en dus windloze maan. Deze opsomming is niet uitputtend.

Ruimtevaartagentschap NASA heeft aan de weerlegging van de beschuldigingen nooit veel woorden vuilgemaakt. De wereld stond met de neus boven op de gebeurtenissen. Hoezo dan, nep? In 1977 verscheen er een officieel feitenoverzicht van twee pagina’s, in 2001 opnieuw uitgegeven, met samengevat de boodschap: ja, astronauten zijn op de maan geland.

Een overzicht van beschuldigingen en weerleggingen vind je onder meer hier op Wikipedia.

Foto’s zouden aantonen dat het licht niet kan kloppen. Een duidelijk geval van kunstlicht, vinden de bezwaarmakers. Bovendien zie je aan de hemel geen sterren, kloppen de schaduwen niet, dus zou er geen sprake zijn van zonlicht. Het waren spotlights. Ook zijn er op de foto’s vreemde flakkeringen te zien en valt het kruisdraad – het kruisje dat de gebruikte Hasselbladcamera’s op de foto meegeven – weg achter voorwerpen, wat als oorzaak moet hebben dat die voorwerpen later aan de foto zijn toegevoegd. Trucage dus.

Onzin, stellen deskundigen. Zonlicht heeft op de maan een ander effect dan op aarde, sterren zie je niet op de foto’s omdat hun licht te zwak is bij een korte sluitertijd, schaduwen verschillen als gevolg van reliëf in het landschap, vermeende voorwerpen door flakkeringen komen door de lenssamenstelling en het wegvallen van het kruisdraad heeft als oorzaak dat een helder witte achtergrond leidt tot verzadiging van de filmemulsie. Uitgebreide uitleg over de NASA-foto’s plus weerlegging van de bezwaren vind je op de website clavius.org van ruimtevaartdeskundige en computerexpert Jay Windley.

De straling van de Van Allen-gordels overleeft een levend wezen niet, luidt een ander bezwaar. Die gordels van stralingsdeeltjes bevinden zich hoofdzakelijk aan weerskanten van de aarde op een afstand van minstens 1.000 kilometer. Ter vergelijking: ruimtestation ISS hangt op een afstand van 400 kilometer boven de aarde. Vliegt een raket door de gordel, dan doodt de straling mensen, aldus de maanlandingontkenners. Deskundigen spreken dat tegen, onder wie gordelontdekker James Van Allen zelf. De straling die de astronauten ondergingen was in werkelijkheid gering, maar nog steeds sterk genoeg om vervroegd grauwe staar te veroorzaken. Dat doet vermoeden dat de astronauten daar dus wel degelijk gevlogen hebben.

Zo kun je nog wel even doorgaan met het weerleggen van allerlei complotdenkersargumenten. Minstens even interessant is het om te kijken naar de logica. De derde maanlandingsvlucht, van de Apollo-13, mislukte doordat aan boord een zuurstoftank ontplofte. Hoe rijm je het mislukken van een vlucht met zes nepvluchten? Of zouden ze bij NASA hebben bedacht dat zo’n mislukking argwaan over de andere vluchten zou wegnemen? Dure en riskante grap, zeker als het alleen maar de bedoeling is om het publiek te foppen.

Geen troonrede ontsnapt aan lekken. Mensen kunnen hun mond niet houden. Als velen van een geheim op de hoogte zijn, hou dat dan maar eens stil. Aan het maanlandingsprogramma hebben talloze commerciële bedrijven meegewerkt – Boeing, Grumman, Douglas, North American, Lockheed, om er maar een paar te noemen – met in totaal zo’n half miljoen medewerkers. Maar van die honderdduizenden mensen heeft er niet één uit de school geklapt, terwijl er toch werknemers zijn ontslagen, die dan hun gram hadden kunnen halen door de baas erbij te lappen. Ook geen spoor van omkoping gevonden. Geen enkel hard bewijs van bedreigingen tegen mogelijke klokkenluiders. En in geval van bedrog zijn er altijd wel mensen die in gewetensnood raken en naar voren komen. Niets van dat al.

Elk frutseltje op een foto dat de argwanenden niet kunnen verklaren, leidt tot de conclusie dat het hele Apolloprogramma één grote schijnvertoning was. Alles is echt of alles is vals. Daartussen zit niets. Die keuze tussen zwart of wit is een drogreden: een vals dilemma. Een grijstint – de foto is mislukt – bestaat niet. Eén vraagteken en alles is nep.

Een andere drogreden uit het repertoire van complotdenkers is de cirkelredenering: het draadkruis ontbreekt en dus is de foto in het lab bewerkt. Ja ja, Piet heeft geld op zak, dus heeft hij een greep in de kas gedaan.

En dan zijn er nog de buitenstaanders die bewijzen voor de maanlandingen hebben geleverd. Wat uit China en de Sovjet-Unie komt mag, als het positief uitpakt voor de Verenigde Staten, toch wel het stempel ‘uit onverdachte hoek’ dragen.

Willen de maanlandingontkenners hun beschuldigingen hardmaken, dan zullen ze met iets overtuigenders op de proppen moeten komen dan hun beweringen tot dusver.

________________________

Reageren kan op Facebook.

Delen >

Reageren